یک روز، مرحوم آیت الله میرزا احمد مجتهدی تهرانی که خدا ایشان را غریق رحمت واسعه ی خویش نماید؛ با حالی خاص به بیان یک روایتی پرداختند؛ ایشان فرمودند: روزی فردی آمد خدمت امام معصوم(امام باقر و یا امام صادق علیهما السلام که تردید از بنده می باشد) و به ایشان عرض کرد:

اگر روزی یکی از دوستان شما گناهی کند، عاقبتش چگونه خواهد بود؟

امام در پاسخ به وی فرمودند: خداوند به او یک بیماری عطا می نماید تا سختی های آن بیماری کفاره ی گناهانش شود.

آن مرد پرسید: اگر مریض نشد چه؟

امام مجدد فرمودند: خداوند به او همسایه ای بد می دهد تا اورا اذیت نماید و این اذیت و آزار همسایه، کفاره ی گناهانش شود.

آن مرد گفت: اگر همسایه ی بد نصیبش نشد چه؟

امام فرمودند: خداوند به او دوست بدی می هد تا وی را اذیت نماید و آزار آن دوست بد، کفاره ی گناهان دوست ما باشد.

آن مرد گفت: اگر دوست بد هم نصیبش نشد چه ؟!

امام فرمودند: خداوند همسر بدی به او میدهد تا آزار های آن همسر بد، کفاره ی گناهانش شود.

آن مرد گفت: اگر همسر بد هم نصیبش نشد چه؟

امام فرمودند: خداوند قبل از مرگ به او توفیق توبه عنایت می فرماید.

بازهم آن مرد از روی عنادی که داشت گفت: و اگر نتوانست قبل از مرگ توبه کند چه؟

امام فرمودند: به کوری چشم تو، ما او را شفاعت خواهیم کرد.